The voice for the intellectual.

"For those y'all waiting for hip-hop, she's here!"

2011-02-16T13:43:00.006+01:00

Ok, muszę przyznać, że powołaniem mojego brakującego alter ego był MCing. Kocham muzykę i rhyming tak samo jak kocham książki i misie Haribo. Kocham więc hip-hop i nigdy nie twierdziłam, że jest martwy za życia. Myślę, że jest on po prostu represjonowany jak to społeczeństwo, z którego się wywodzi, ale nawet tam nie trudno znaleźć różę na tyle silną, by zdołała wyrosnąć z betonu. Ja taką znalazłam. Ladies & gentlemen, Akua Naru.

Obiecałam sobie, że nie będę pisała żadnych recenzji płyt, bo nie lubię ich ani pisać, ani czytać, poza tym zbyt wiele świetnych albumów w życiu słyszałam i każdy z nich zasługuje na uwagę nie mniejszą niż pozostałe. No i głęboko wierzę w słuszność Waszych i moich indywidualnych osądów.

Chce Wam jednak przedstawić osobowość, której wspaniałą twórczością zostałam (wręcz:) pobłogosławiona, zupełnie przypadkowo. Ta czarnoskóra dama to personifikacja tego, za co kochamy i cenimy hip-hop, ma świeży styl i tworzy coś wyjątkowego, będąc ścieżką powrotu dla tych, którzy zwątpili w tę kulturę i głosem dla tych, którzy nadal w nią wierzą.

Ja z całą pewnością należę do tej drugiej grupy, a "Journey Aflame" to dziecko żywych instrumentów, wpływów kultury afrykańskiej i wyrazów szacunku dla wszystkich pionierskich b-girls, które często pozostawały w cieniu ich męskich odpowiedników.
I choć od premiery minęło już trochę czasu, to polecam sprawdzić ten album. Jest wyjątkowy!

AKUA on FACEBOOK
AKUA on BANDCAMP

Black: Wystawa Russella K. Fredericka

2011-02-15T13:48:00.005+01:00

Russel K. Frederick to genialny, wg mnie, fotograf z Brooklynu. Przez ostatnie 10 lat dokumentował miejski obraz czarnoskórej Ameryki - często pomijany w mainstreamowych mediach. Jak sam mówi - tam gdzie dorastał można znaleźć miłość, godność, wiarę, honor, styl, urodę i całe mnóstwo wyzwań. Wszystko to postanowił uwiecznić na fotografiach.

Russel K. Frederick to niesamowity artysta, storyteller, o którym bez wątpienia warto wspomnieć. Jest niezależny, pewny siebie, świadomy, ambitny i zobowiązał się wykorzystać swój talent oraz umiejętności, by uczynić ten świat lepszym miejscem dla ludzi, którzy od nas różnią się jedynie kolorem skóry. W Stanach, społeczność pochodzenia afro-amerykańskiego została zdehumanizowana przez rasizm, białą supremację i segregację rasową. Powstało mnóstwo obrazów, utworów i innych form artystycznej ekspresji, by ten fakt udowodnić i uświadomić nam, że to MY potrzebujemy więcej takich artystów, którzy zaangażują swe życie, by pokazać prawdę i unaocznim NAM jak piękni są ci ludzie, jak wiele życiowego doświadczenia posiadają, potrzebujemy ich, by dzielili się z nami historią ich człowieczeństwa, walk i zwycięstw, bez zbędnej patologizacji i umniejszania ich wartościom. Russel K. Frederick zdaje się być właśnie takim człowiekiem, współczesnym Gordonem Parksem, bratem i przyjacielem.

Russell zorganizował akcję zbiórki pieniędzy na zorganizowanie wystawy z jego pracami. Projekt za pomocą dotacji finansowych możecie wspierać tutaj.

Chciałabym mieć możliwość zaproszenia tego człowieka do Polski, żeby dokonać zmian w punkcie widzenia niektórych ludzi i nagiąć przyjęte paradygmaty o sposobie postrzegania odmiennych ras i braku świadomości kosmopolitycznej.

Tymczasem dla wszystkich umysłów, których zmieniać nie trzeba - leci piękny saksofonik... ;-)

Russel K. Frederick website

Russel K. Frederick facebook

Wywiad dla NY Times!

It's been a while...

2010-09-20T19:43:00.007+02:00

Odebrałam dziś maila:

"(...)Well girl... I don't really give a fuck. Life goes on and the future can only be brighter, right?"

no doubt :-)

Wracam do pisania. Tutaj, ale jeszcze nie teraz. Coming soon.

The ladies will kick it! The rhymes that is wicked!

2010-06-21T03:00:00.010+02:00

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, gdzie można znaleźć krztę natchnienia w chwilach, które pozbawiają nas jakiejkolwiek werwy i zacięcia do działania? Inspirującą materią może być mnóstwo sytuacji, mnóstwo ludzi, uczuć i emocji skłaniających nas do zrobienia kroku w przód, do tworzenia, do tego by nie rezygnować z dążenia do celu, jaki przed nami stoi. Dla mnie tą materią, inspirującą mnie 24/7, jest muzyka - niesamowita sztuka splatania dźwięku z czasem, która ożywia moją dusze i umysł zawsze wtedy, gdy brak mi bożej iskry.

Uwielbiam myszkować w najgłębszych korzeniach kultury hip-hopowej – w erze jazzu, która wprowadza mnie w inne gatunki muzyczne jak blues czy funk. Czuje się wtedy jak dziecko podekscytowane odkrywaniem nowych, cennych skarbów. Co prawda, nie pamiętam dokładnie momentu kiedy to po raz pierwszy "I fell in love with hip-hop", ale jestem za ten moment wdzięczna po dziś dzień, bo serce nadal bije mi dla rymów, a uszy chwalą te chwile w których cisza przerywana jest sympatycznym jazzy-beatem okraszonym prawdziwą poezją. Taki stan wprawia mnie w błogi nastrój na całe godziny, a nawet dni.

Anyway, lets go back in the dayz... do czasów mojego prywatnego oldschoolu. Pamiętam, że kiedyś, jako młoda siksa, tworzyłam tejpy sklejane z brzmień pochodzących z przeróżnych źródeł. Dzięki wieży hi-fi zgrywałam dźwięk z telewizora, albo przegrywałam kasety magnetofonowe, po to, by potem słuchać ich krążąc gdzieś po ulicach miasta. W tamtych czasach moja wiedza na temat kultury hip-hopowej była równa zeru i duża część tych kawałków znalazła się tam bez jakiejkolwiek znajomości gatunku i reprezentujących go artystów, większość z nich po prostu wpadało mi w ucho. Znaczny odsetek z tych numerów to jointy z kategorii female emcees, jak Bahamadia, Queen Latifah, MC Lyte, Sweet Tee, Roxanne Shante, Sha-Rock… Umieściłam je tam zdumiona przede wszystkim ogromną energią i siłą, jaką prezentowały rapujące panie. Pamiętacie młodziutką Martinez w "The Real Roxanne"? Albo nagrany u progu lat 80 energiczny "Vicious Rap"? Słysząc po raz pierwszy ten hałaśliwie dudniący bas płynący z moich głośników, uświadamiałam sobie, jak bardzo produkcje rodem z 80's różnią się od teraźniejszych, jak zmienił się styl i charakter w hip-hopie, tamte utwory były bardziej funky, dużo śmielsze i oryginalne. Były po prostu szczególne. Weźmy na przykład Ladybug Meccę z Digable Planets, jej delikatny głos i kobiece, przewrotne teksty wprawiały mnie w uczucie pełnej swobody i luzu, zwyczajnie pozwalały mi odpłynąć.. Tego typu rzeczy sprawiły, że sukcesywnie pojmowałam istotę kultury i sztuki tworzonej przez społeczeństwo Afro-Amerykańskie na przestrzeni dziesiątek lat, nieustannie absorbując ogrom istotnych faktów i informacji. Nie mówię tutaj o rzucaniu się na stos magazynów i książek z gotowym zestawem danych do przetrawienia, mówię o zagłębianiu się w muzyce przy pomocy własnych dłoni, uszu i serca, o poświęcaniu dni i nocy na przygodę z moim najlepszym „cichym” przyjacielem.

Moje słowa są niekwestionowanym dowodem na to, że pokochanie czegoś dokumentnie, do szpiku kości, jest możliwe. W końcu niczego pięknego na tym świecie nie stworzono bez pasji...

Lata lecą, a ja wciąż mam wrażenie, że niewiele wiem, mimo setek godzin spędzonych na diggingu w poszukiwaniu najrzadszych albumów i tysięcy godzin rozmów z tymi, którym hip-hop nieustannie gra w duszy. Nie przeszkadza mi to jednak w stwierdzeniu, że jestem wielką fanką muzyki, sztuki i kultury, jaką niesie ze sobą ten gatunek, hołdując wszystkim tym, którym udało się podnieść poprzeczkę w muzycznych standardach, jednocześnie dziękując za permanentne poszerzanie moich horyzontów.
Be yourself and be prouf of it, that’s all about.